۲۳ آبان سال ۹۷
‏‫کاربر گرامی به پایگاه اطلاع رسانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در امور اهل سنت ایرانشهر خوش آمدید

مقالاتدیدگاه | تعداد بازید : 643 مشاهده شده | تاریخ انتشار : ۱۷ آبان ۱۳۹۱

تبدیل کردن «تهدیدها» به «فرصت‌ها»

هنر سیاست و تلاش درست (رهبری، دولت و مردم) تبدیل کردن «تهدیدها» به «فرصت‌ها» با درایت و استقامت است. چنان چه ملت ایران بیش از سی سال است که در سخت‌ترین تحریم‌ها به سر می‌برد. اما توانسته است بسیاری از این تهدیدها را تبدیل به فرصت کرده و از فواید آن بهره‌مند گردد و این یک واقعیتی است که دشمنان بر آن اذعان دارند.

 

 

 

هیچ کس بر این باور نیست که تحریم اقتصادی هیچ اثری بر اقتصاد یا دیگر شئونات سیاسی و … کشور ندارد. آن هم در این جهان پیوسته‌ای (به ویژه در تعاملات اقتصادی)، که تأثیر و تأثر هر حرکتی در حرکات دیگر قابل انکار نیست. مگر می‌شود که مختل شدن سیستم بانکی – روابط اقتصادی بین‌المللی – ممنوعیت گشودن LC و یا اختصاص یوزانس، فاینانس، حواله … و محدودیت صادرات و واردات، آن هم با توجه به نیازهای یک کشور در حال رشد، هیچ تأثیری در اقتصاد این کشور نداشته باشد؟!

بلکه،‌ منظور از عدم تأثیر، عدم رسیدن به نتیجه‌ی مطلوب تحریم کننده است. بدیهی است که این تحریم‌های چند یا یک سویه، فقط به منظور فشار برای عقب نشینی از مواضع صورت می‌پذیرد و اگر تسلیم شویم، دیگر تحریمی در کار نخواهد بود، چرا که دیگر چیزی نداریم که در مالکیت ما باشد و مورد طمع آنان.

روش تحریم اقتصادی، روشی است که از دیرباز برای تضعیف و به تسلیم کشاندن یک قوم یا یک ملت به کار می‌رفته است، چنان چه اعراب جاهلیت مکه نیز همین سیاست و رفتار را با پیامبر اکرم (ص) اعمال کردند و آنها مجبور به اقامت تبعیدی در شعب ابی‌طالب شدند. این تحریم نیز بی‌تأثیر نبود. مسلمانان خیلی سختی کشیدند، حتی حضرت خدیجه علیها‌السلام که ثروتمندترین زن عرب بود و سرمایه‌اش پشتوانه‌ی فعالیت‌های پیامبر اکرم (ص) در دعوت مردم به توحید و اسلام بود، در همان شعب ابیطالب و از شدت گرسنگی و بیماری رحلت نمود یا در واقع شهبد شد و مردم هر چند نفر با یک حب خرما تغذیه می‌کردند. اما سیاست‌ها، صبر، استقامت و تلاش آنان سبب گردید که این تحریم و محاصره، آن تأثیر مطلوب کفار را به دنبال نداشته باشد و به تحقق اهداف آنان منتج نگردد. لذا مسلمانان نیز نه تنها عقب‌نشینی ننموده و تسلیم نشدند، بلکه به واسطه‌ی همین تحریم‌ها، محاصره‌ها، جنگ‌ها، فتنه‌ها و …، روشن‌تر، مصمم‌تر و فعال‌تر شدند و به آن موفقیت‌های بزرگ در عرصه‌های متفاوت سیاسی، اقتصادی، علمی، فرهنگی، اجتماعی و … نایل گردیدند.

هنر سیاست و تلاش درست (رهبری، دولت و مردم) تبدیل کردن «تهدیدها» به «فرصت‌ها» با درایت و استقامت است. چنان چه ملت ایران بیش از سی سال است که در سخت‌ترین تحریم‌ها به سر می‌برد. اما توانسته است بسیاری از این تهدیدها را تبدیل به فرصت کرده و از فواید آن بهره‌مند گردد و این یک واقعیتی است که دشمنان بر آن اذعان دارند.

اما «ترس» مقوله‌ی دیگری است. ترس، در هر امری مقدمه‌ی شکست و ذلت است. امام خمینی (ره) می‌فرمود: هیچ گاه در زندگی مفهوم واژه‌ی ترس را نفهمیدم. البته منظور ترس از غیر خداوند متعال است.

انسان مؤمن، به خداوند متعال تکیه دارد و جز او را بنده و در اختیار او می‌داند، لذا سببی نمی‌بیند که به جز از او و آن هم در قبال کردار خود بترسد. از چه کسی بترسد؟ هر کس دیگری مانند خود اوست. پس چرا باید از او بترسد؟!

بدیهی است که قوی هیچ گاه از ضعیف نمی‌ترسد. کسی که می‌ترساند نیز با به رخ کشاندن قدرت خود می‌ترساند. حال کسی که به برترین قدرتی که همه چیز در ید اوست تکیه دارد، کدام قدرت را بالاتر و قوی‌تر می‌شناسد که از آن بترسد؟ لذا مؤمن از کسی نمی‌ترسد، چون به خدا توکل دارد.

خداوند متعال در قرآن کریم، مباحث بسیار زیبا و ژرفی از «ترس» یا همان «خوف» بیان نموده است. از جمله آن که وقتی به پیامبر خود موسی و برادرش هارون (ع) می‌فرماید که به سوی فرعون بروید، آنان می‌گویند: می‌ترسیم. البته نه ترس از مال و جان. بلکه ترس از عصبیت و طغیانی که منجر به قتل و بی‌نتیجه ماندن تلاش شود. و خداوند می‌فرماید:

« قَالَا رَبَّنَا إِنَّنَا نخََافُ أَن یَفْرُطَ عَلَیْنَا أَوْ أَن یَطْغَى * قَالَ لَا تخََافَا  إِنَّنىِ مَعَکُمَا أَسْمَعُ وَ أَرَى» ‏(طه – ۴۵ و ۴۶)

ترجمه: (موسى و هارون) گفتند: «پروردگارا! از این مى‏ترسیم که بر ما افراط کند یا این که طغیان کند (و نپذیرد)! فرمود: «نترسید! من با شما هستم (همه چیز را) مى‏شنوم و مى‏بینم!

در آیه دیگر می‌فرماید: چرا با قومی که به جنگ با شما برخاستند نمی‌جنگید؟ آیا از آنان می‌ترسید؟ یعنی همین ترس عامل عقب‌نشینی و شکست است. بعد می‌فرماید که فقط خدا لایق ترس است. یعنی جز او قدرت دیگری وجود ندارد که از آن بترسید:

«أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَکَثُوا أَیْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ وَ هُمْ بَدَؤُکُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ أَ تَخْشَوْنَهُمْ فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ إِنْ کُنْتُمْ مُؤْمِنینَ» (التوبه – ۱۳)

ترجمه: آیا با گروهى که پیمان‌هاى خود را شکستند، و تصمیم به اخراج پیامبر گرفتند، پیکار نمى‏کنید؟! در حالى که آنها نخستین بار (پیکار با شما را) آغاز کردند آیا از آنها مى‏ترسید؟! با اینکه خداوند سزاوارتر است که از او بترسید، اگر مؤمن هستید.

حال آمریکا و برخی از کشورهای اروپایی تصمیم گرفته‌اند که برای ما شاخ و شانه بکشنند و ما را از مواضع‌مان عقب برانند و در واقع با تسلط بر ایران، ما را از کشورمان بیرون کنند! بدیهی است که تحقق این امر با اعمال رعب و وحشت به طرق متفاوتی چون: قدرت نمایی تسلیحاتی – هجمه‌ی تبلیغاتی – جنگ سخت – جنگ نرم و از جمله محاصره‌ی اقتصادی صورت می‌پذیرد. اما در مقابل چه باید کرد؟ آیا باید ترسید؟! یعنی شکست و ذلت را پذیرفت و از ترس مرگ خودکشی کرد؟! یا این که باید با توکل بر خدا و ترس از او، از دیگران نترسید و با استقامت رویارویی نمود؟

پس، ترس برای مسلمان و مؤمن هیچ معنایی ندارد. به ویژه اگر در رویارویی با کفر باشد. چرا که قوی از ضعیف نمی‌ترسد و مؤمن با تکیه بر خداوند غنی و قادر، قدرتمند‌ترین است. چرا که قدرت از آن خداوندی است که مؤمن بر او توکل نموده و تکیه دارد.

«وَ لَا تَهِنُواْ وَ لَا تحَْزَنُواْ وَ أَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن کُنتُم مُّؤْمِنِینَ» (آل عمران – ۱۳۹)

ترجمه: و [هرگز] سست نشوید! و غمگین نگردید! و شما برترید اگر ایمان داشته باشید!

برچسب ها:

, , , , ,



ارسال نظر: