۳۰ آبان سال ۹۷
‏‫کاربر گرامی به پایگاه اطلاع رسانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در امور اهل سنت ایرانشهر خوش آمدید

اخبار ایران و جهان, مقالاتدیدگاه | تعداد بازید : 727 مشاهده شده | تاریخ انتشار : ۱۷ مهر ۱۳۹۱

پیامبر اکرم (ص) از دیدگاه امام صادق (ع)

Mohammad 002

محققان، تاریخ نویسان و دانشمندان در ابعاد گوناگون زندگی حضرت محمد(ص) سخن گفته اند اما ائمه (علیهم السلام) با نگاهی ژرف و دقیق سیمای آن شخصیت بی نظیر و یکتای عالم خلقت را معرفی کرده اند.

در این نوشتار برآنیم تا گوشه هایی از زندگی و شخصیت حضرت محمد (ص) را از نگاه امام صادق (ع) به رشته تحریر در آوریم.

* تولد نور

امام صادق (ع) به نقل از سلمان فارسی فرمود: پیامبر اکرم(ص) فرمود: خداوند متعال مرا از درخشندگی نور خودش آفرید.

همچنین امام صادق (ع) فرمود: خداوند متعال خطاب به رسول اکرم (ص) فرمود: ‘ای محمد! قبل از این که آسمان ها، زمین، عرش و دریا را خلق کنم. نور تو و علی را آفریدم…’

ثقه الاسلام کلینی (ره) می نویسد: امام صادق (ع) فرمود: ‘هنگام ولادت حضرت رسول اکرم (ص) فاطمه بنت اسد نزد آمنه (مادر گرامی پیامبر) بود. یکی از آن دو به دیگری گفت: آیا می بینی آنچه را من می بینم؟ دیگری گفت: چه می بینی؟ او گفت: این نور ساطع که ما بین مشرق و مغرب را فرا گرفته است! در همین حال ابوطالب (ع) وارد شد و به آن ها گفت: چرا در شگفتید؟ فاطمه بنت اسد ماجرا را به او گفت. ابوطالب به او گفت: می خواهی بشارتی به تو بدهم؟ او گفت: آری. ابو طالب گفت: از تو فرزندی به وجود خواهد آمد که وصی این نوزاد خواهد بود.

* نام های پیامبر

کلبی از نسب شناسان بزرگ عرب می گوید: امام صادق (ع) از من پرسید: در قرآن چند نام از نام های پیامبر خاتم (ص) ذکر شده است؟ گفتم: دو یا سه نام. امام صادق (ع) فرمود: ده نام از نام های پیامبر اکرم در قرآن آمده است: محمد، احمد، عبدالله، طه، یس، نون، مزمل، مدثر، رسول و ذکر.

سپس آن حضرت برای هر اسمی آیه ای تلاوت فرمود. نیز فرمود: (ذکر) یکی از نام های محمد (ص) است و ما (اهل بیت) (اهل ذکر) هستیم. کلبی! هر چه می خواهی از ما سوال کن.

کلبی می گوید: از ابهت صادق آل محمد (ص) به خدا سوگند! تمام قرآن را فراموش کردم و یک حرف به یادم نیامد تا سوال کنم. برخی چهارصد نام و لقب پیامبر (ص) که در قرآن آمده است را بر شمرده اند.

* عظمت نام محمد (ص)

جلوه نام محمد (ص) برای امام صادق (ع) به گونه ای بود که هر گاه نام مبارک حضرت محمد (ص) به میان می آمد، عظمت و کمال رسول خدا (ص) چنان در وی تإثیر می گذاشت که رنگ چهره اش گاهی سبز و گاهی زرد می شد به طوری که آن حضرت در آن حال برای دوستان نیز نا آشنا می کرد. امام صادق (ع) گاهی بعد از شنیدن نام پیامبر(ص) می فرمود: جانم به فدایش. اباهارون می گوید: روزی به حضور امام صادق (ع) شرفیاب شدم. آن حضرت فرمود: اباهارون! چند روزی است که تو را ندیده ام. عرض کردم: خداوند متعال به من پسری عطا فرمود. آن حضرت فرمود: خدا او را برای تو مبارک گرداند چه نامی برای او انتخاب کرده ای؟ گفتم: او را محمد نامیده ام. امام صادق (ع) تا نام محمد را شنید( به احترام آن حضرت) صورت مبارکش را به طرف زمین خم کرد، نزدیک بود گونه های مبارکش به زمین بخورد. آن حضرت زیرلب گفت: محمد، محمد، محمد. سپس فرمود: جان خودم، فرزندانم، پدرم و جمیع اهل زمین فدای رسول خدا (ص) باد! و باز فرمود او را (پسرش) دشنام مده! کتک نزن! بدی به او نرسان! بدان! در روی زمین خانه ای نیست که در آن نام محمد وجود داشته باشد، مگر این که آن خانه در تمام ایام مبارک خواهد بود.

* سیمای محمد (ص)

امام جعفر صادق (ع) فرمود: امام حسن (ع) از دایی اش (هند بن ابی هاله) که در توصیف چهره پیامبر (ص) مهارت داشت در خواست کرد تا سیمای دل آرای خاتم پیامبران (ص) را برای وی توصیف کند.

هند بن ابی هاله در پاسخ گفت: آن حضرت هنگام راه رفتن با وقار حرکت می کرد. وقتی به چیزی توجه می کرد به طور عمیق به آن می نگریست. به مردم خیره نمی شد، به هر کس می رسید سلام می کرد، همواره هادی و راهنمای مردم بود. برای از دست دادن امور دنیایی خشمگین نمی شد. برای خدا چنان غضب می کرد که کسی او را نمی شناخت. اکثر خندیدن آن حضرت تبسم بود. برترین مردم نزد وی کسی بود که بیشتر مواسات و احسان و یاری مردم کند…

* اوصاف پیامبر در تورات و انجیل

خداوند متعال در وصف پیامبر (ص) فرمود: کسانی که کتاب آسمانی به آنان دادیم او را همچون فرزندان خود می شناسند (ولی) جمعی از آنان حق را آگاهانه کتمان می کنند.

امام صادق (ع) فرمود: ‘یعرفونه کما یعرفون ابنائهم’ زیرا خداوند متعال در تورات و انجیل و زبور، حضرت محمد (ص)، مبعث، مهاجرت و اصحابش را چنین توصیف کرد: ‘محمد (ص) فرستاده خداست و کسانی که با او هستند در برابر کفار سرسخت و شدید و در میان خود مهربانند. پیوسته آنها را در حال رکوع و سجود می بینی در حالی که همواره فضل خدا و رضای او را طلبند. نشانه آن ها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. این توصیف آنان در تورات و توصیف آنان در انجیل است… ‘

امام صادق (ع) فرمود: این صفت رسول خدا (ص) و اصحابش در تورات و انجیل است. زمانی که خداوند پیامبر خاتم (ص) را به رسالت مبعوث کرد اهل کتاب (یهود و نصاری) او را شناختند اما نسبت به او کفر ورزیدند همان گونه که خداوند متعال فرمود: ‘هنگامی که این پیامبر نزد آن ها آمد که (از قبل) او را شناخته بودند، به او کافر شدند.’

خداوند متعال در قرآن کریم در وصف پیامبر(ص) می فرماید: ‘ما تو را جز برای رحمت جهانیان نفرستادیم.’ و در جای دیگر نیز می فرماید: ‘در برابر کفار سرسخت و شدید و در میان خود مهربانند.’

حال شاید این سوال مطرح شود که این دو چگونه با هم جمع می شوند؟ در پاسخ باید گفت که توجه به این آیه برای طرفداری اندیشه تسامح و تساهل ضروری است. آیا ممکن است کامل ترین انسان که با کامل ترین کتاب آسمانی برای هدایت تمام جهانیان مبعوث شده است در مقابل دشمنان دین هیچ عکس العملی جز مهربانی نداشته باشد؟! برای اداره جامعه دینی و بقای آن باید در مقابل دشمنان دین ایستاد شدت عمل نسبت به کافران و مبارزه با آن ها برای از بین بردن موانع هدایت عین رحمت است.

* برترین مخلوق

حسین بن عبدالله می گوید: به امام صادق (ع) عرض کردم: آیا رسول خدا (ص) سرور فرزندان آدم بود؟

آن حضرت فرمود: قسم به خدا او سرور همه مخلوقات خداوند بود. خدا هیچ مخلوقی را بهتر از محمد (ص) نیافرید.

امام صادق (ع) در حدیث دیگری فرمود: چون رسول خدا (ص) را به معراج بردند جبرئیل تا مکانی با وی همراه بود و از آن به بعد او را همراهی نمی کرد. پیامبر (ص) فرمود: جبرییل در چنین حالی مرا تنها می گذاری؟! جبرییل گفت: تو برو . سوگند به خدا در جایی قدم گذاشته ای که هیچ بشری قدم نگذاشته و بیش از تو بشری به آن جا راه نیافته است.

معمر بن راشد می گوید: از امام صادق (ع) شنیدم که فرمود: یک نفر یهودی خدمت رسول خدا (ص) رسید و به دقت او را نگریست. پیامبر اکرم (ص) فرمود: ای یهودی! چه حاجتی داری؟ یهودی گفت: آیا تو برتری یا موسی بن عمران، آن پیامبری که خدا با او تکلم کرد و تورات و انجیل را بر او نازل کرد و به وسیله عصایش دریا را برای او شکافت و به وسیله ابر بر او سایه افکند؟

پیامبر (ص) فرمود: خوشایند نیست که بنده خود ستایی کند ولکن (در جوابت) می گویم که حضرت آدم (ع) وقتی خواست از خطای خود توبه کند، گفت: ‘خدایا! به حق محمد و آل محمد از تو می خواهم که مرا عفو نمایی. خداوند نیز توبه اش را پذیرفت. حضرت نوح (ع) وقتی از غرق شدن در دریا ترسید گفت: ‘خدایا به حق محمد و آل محمد از تو در خواست می کنم. مرا از غرق شدن نجات بدهی. خداوند نیز او را نجات داد.

حضرت ابراهیم (ع) در داخل آتش گفت: ‘خدایا! به حق محمد و آل محمد از تو می خواهم که مرا از آتش نجات دهی. خداوند نیز آتش را برای او سرد و گوارا کرد.

حضرت موسی (ع) وقتی عصایش را به زمین انداخت و در خود احساس ترس کرد گفت: ‘خدایا! به حق محمد و آل محمد از تو در خواست می کنم که مرا ایمن گردانی. خداوند متعال به او فرمود: ‘نترس. مسلما تو برتری.’

ای یهودی اگر موسی (ع) امروز حضور داشت و مرا درک می کرد و به من و نبوت من ایمان نمی آورد. ایمان و نبوتش هیچ نفعی به حال او نداشت. ای یهودی! از ذریه من شخصی ظهور خواهد کرد به نام مهدی (ع) که زمان خروجش عیسی بن مریم برای یاری او فرود می آید و پشت سر او نماز می خواند.

* سیاستمداری پیامبر (ص)

در عرف جهانی امروز (سیاست) را به معنای نیرنگ و دروغ برای کسب قدرت و سلطه بر مردم تعریف می کنند، اما (سیاست) در لغت به معنای اداره کردن امور مملکت و حکومت کردن است.

خداوند متعال پیامبر خاتم ( ص) جانشینان بر حق او ائمه معصومین (علیهم السلام) را از بهترین سیاستمداران شمرده است در زیارت جامعه در وصف ائمه (علیهم السلام) که پرورش یافتگان مکتب نبوتند، آمده است: (وساسه العباد).

فضیل بن یسار می گوید: از امام صادق (ع) شنیدم که به بعضی از اصحاب قیس ماصر فرمود: خداوند ـ عزوجل ـ پیغمبرش را تربیت کرد و نیکو تربیت فرمود. چون تربیت او را تکمیل کرد، فرمود: ( انک لعلی خلق عظیم) تو بر اخلاق عظیمی استواری. سپس امر دین و امت را به او واگذار کرد تا سیاست و اداره بندگانش را به عهده بگیرد سپس فرمود: ‘آنچه را رسول خدا برای شما آورد بگیرید (و اجرا کنید) و از آنچه نهی کرد خود داری کنید.

رسول خدا (ص) استوار، موفق و موید به روح القدس بود و نسبت به سیاست و تدبیر خلق هیچ گونه لغزش و خطایی نداشت و به آداب خدا تربیت شده بود.

* زهد و وارستگی

حضرت محمد (ص) هرگز نسبت به دنیا و لذایذ زودگذر آن میلی نشان نداد و به آن توجهی نکرد. آن حضرت برای هدایت مردم و رساندن آن ها به سعادت دنیا و آخرت وارد عرصه سیاست شد.

ابن سنان می گوید: امام صادق (ع) فرمود: مردی نزد پیامبر (ص) آمد در حالی که آن حضرت روی حصیری نشسته بود که زبری آن بر بدن آن حضرت اثر گذاشته بود و بر بالشی از لیف خرما تکیه کرده بود که برگونه های گلگونه اش نفوذ کرده بود. آن مرد در حالی که جاهای اثر کرده را مسح می کرد، گفت: کسری و قیصر (پادشاهان ایران و روم) هرگز چنین راضی نمی شوند و بر حریر و دیبا می خوابند و تو ( که سرور مخلوقات خدایی) بر این حصیر!

پیامبر (ص) فرمود: به خدا من از آن ها برتر و گرامی تر هستم. من کجا و دنیا کجا! مثال زودگذر بودن دنیا مثال شخصی است که بر درختی سایه دار عبور می کند لحظه هایی از سایه درخت استفاده می کند و وقتی سایه تمام شد از آن جا کوچ می کند و درخت را رها می کند.

برچسب ها:

, , ,



ارسال نظر: